เมื่อวาน (พฤหัส 13 กย.) เป็นวันที่หดหู่และสภาพจิตใจก็ย่ำแย่มาก เมื่อมีกำหนดส่งงานก่อน บ่าย 3 โมงเย็น

ย้อนเวลาไปก่อนหน้านั้น.......

วันที่ 11 กันยายน ซึ่งตรงกับวันอังคาร....เป็นวันที่ได้หยุดเรียนเนื่องจากมีข่าวลือหนาหูว่ามีการเลิกคลาสเรียน ทำให้เราจะมีเวลาหยุด ตั้งแต่วันอาทตย์ (ย้อนกลับไปอีก) ถึงวันอังคาร ในการทำเดรปปิ้ง ในวันอาทิตย์เราเลือกที่หยุดทุกสิ่งทุกอย่างแล้วออกไปเที่ยวเพื่อพักผ่อน ตนเอง หลังจากเบื่อหน่ายมาเป็นเวลานานแสนนาน(วันเสาร์ 8 กย...ย้อนกลับไปอีกๆๆ...เราเอางานไปส่งอาจารย์...แต่ เราลืมเอา ทัมป์ไดรฟซึ่งมีงานที่เราทำเสร็จแล้วบางส่วนไปส่ง) แต่...เรื่องน่าเบื่อยังไม่หมดแค่นั้น....

เราเริ่มจับเดรปวันจันทร์ซึ่งมันก็ใช้เวลานาน...แถมเดรปยังย่น ไม่เป็นเส้นตรง เพราะเราชะล่าใจ...เออไม่เป็นไร...มั้ง

วันอังคาร เราก็ยังเชื่องช้า นั่งกลึงผ้าอย่างพิถพิถัน จนช่วงเวลาหลังเที่ยงคืน...ระหว่างที่เราทำงานไปด้วยคุย msn กับเพื่อนๆไปด้วย เราก็บ่นว่าทำไมผ้าเรามันย่นจัง หลายคนต่างบอกว่ามันไม่ย่น หรือย่นน้อย แต่เรากลับย่นเยอะกว่าทั้งที่ไม่น่าจะเป็น...เหตมาจากเราดึงผ้าไม่ตึง....เราคิดหนักมาก สับสนวุ่นวาย......

ในที่สุดเราก็ตัดสินใจไม่ไปเรียน...นี่คือทางออกที่ดีที่สุด....โดยเราตัดสินใจว่าจะทำใหม่ในวันพุธและส่งใหม่อีกทีในพุธหน้า คืนวันอังคารทั้งเหนื่อย...เรารู้สึกว่าถ้าไป ก็ต้องโดนอาจารย์ด่า...แถมยังถูกกดดันจากคนที่ทำงานเสร็จอีก...แล้วงานเรายังไม่เสร็จจะไปทำไม...จนกระทั่งเวลาประมาณ ตี3 เกือบตี4 เราจึงตัดสินใจไปนอน

วันพุธ เราตื่นมาร่วมเที่ยง มาเริ่มนับ 1 ใหม่อีกครั้ง ทำไปเรื่อย....จนตกเย็น เวลาประมาณเกือบ 6 โมงเย็น เราเริ่มเล่น msn อีกครั้ง (เพราะก่อนหน้านั้นเราบอกกับเพื่อนว่าเราจะปิดโทรศัพท์เพื่อทำงาน แล้วจะออนเอ็ม)
เราก็ทราบข่าว ว่าอาจารย์ โมโห (อยู่แล้วล่ะ) แล้วสั่งให้ส่งงงานอีกครั้งนึง ก่อน บ่าย 3 ของวันที่ 13 ก็คือเมื่อวาน...เราซ๊อค แล้วที่ทำได้ในตอนนั้นก็คือ บ่น และก้มหน้าทำต่อ...หลังจากนี้จะเป็นช่วงที่ทำให้เรา ต้องมานั่งเขียนระบาย ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงกำลังจะตามมา...
เราบ่นๆๆกับเพื่อนอีก 2 คน เราสับสนและกระวนกระวายมาก เพราะงานเรายังไม่ถึง 20% จะให้เราทำยังไง เราก็โทรและคุยผ่านเอ็มไปปรึกษาใครอีกหลายคนๆ เรามีอยู่ 2 ตัวเลือกนั่นคือ ทำให้เสร็จแล้วส่งแบบลวกในวันพฤหัส กับ เชิดใส่แล้วส่งอีกทีวันพุธหน้า ซึ่งอันหลังมีเปอร์เซนท์โดนด่าและจะไม่รับงานสูง เรายังสับสนเช่นเคย....

เพื่อนอีกคนก็ให้กำลังใจและจะสู้กันต่อไป ทั้งๆที่เรากะว่าจะไม่ส่ง จนในที่สุดยังไงไรก็ต้องทำให้เสร็จอยู่ดี ก็เลยตัดสินใจทำ...เราก็ให้กำลังใจเพื่อนอีกคนว่าจะต้องสู้ด้วยกัน ทั้งที่เรา 50/50 มากว่ามันอาจจะไม่เสร็จ โดยเราได้พูดออกไปแล้วว่า คงส่งไม่ทัน....เรานั่งทำงานแล้วเราไม่ได้นอนเลย จวบจนเวลาตี 5 หลังจากเก็บของเสร็จเราก็ตัดสินใจ และเพื่อนยังให้กำลังใจว่าจะช่วย เอาวะ ตอนนี้ความรู้สึกว่ามันจะเสร็จมีมากกว่าไม่เสร็จ....เราเริ่มมีกำลังใจ

ที่ มหาลัย....เราเรียนเละรายงานคาบเช้าเสร็จ...ก็ได้เริ่มทำงานต่อคนที่งานเสร็จแล้วก็จับคู่ช่วยเพื่อนทำงาน มีเพื่อนอีก 2 คนช่วยกันกลึงผ้า ซึ่งเราก็ขอบคุณมากเราก็ตัดผ้าเพื่อที่จะได้เดรปเส้นข้างหน้าต่อ...เรายังยิ้มแล้วหัวเราะ ยังเดินไปเปิดเพลงใหม่ของบริทนีย์อย่างสบายใจ

ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนเวลาเริ่มบ่าย...จนถึงเวลาบ่าย 2

เราก็ทำงานเราคิดว่าน่าจะเสร็จแท้ๆ มันน่าจะเสร็จ หลายคนทำงานกันเสร็จ ต่างนั่ง ดูพรีเซนท์อาจารย์ บ้างก็นั่งเล่นเพราะคงเหนื่อยจากการช่วยเพื่อน

เราก็ยังนั่งจับเดรปอยู่ที่เดิม....

จนเวลาบ่าย 2 กว่าๆ ของเพื่อนอีกคนนึง เสร็จ กลายเป็นว่าทุกคนเสร็จหมดแล้ว และก็มีเพื่อนอีกคนที่อยู่ต่างมหาลัยมา เซอร์ไพรส์หลังจากที่ไม่ได้เจอกันนาน อืมเราก็ดีใจ แต่เราก็ต้องทำงานต่อ...

พอทุกคนเสร็จ ภาพที่เราเห็นคือ บางคนก็นั่ง คุย บ้างก็เอา ชิ้นส่วนผ้าของเราไปเล่น..อือ..ในใจไม่ช่วยกันหน่อยเหรอ ตอนนั้นเราต้องการคนที่อยากจะช่วยเราจริงๆ...เราคงจะไม่เอ่ยปากขอตรงๆแน่ คนที่ไม่อยากช่วยก็ไม่เป็นไรไม่ว่าเลย...จนเราเอ่ยปากแล้วพูดเปรยๆว่า เฮ้ย ใครที่เสร็จแล้วก็ช่วยเราหน่อยได้มั้ย...น้ำเสียงเรายังดีอยู่ แต่ในใจแบบว่า เฮ้ย ช่วยหน่อยได้มั้ย....บ้างก็หันมามอง บ้างได้ยินแล้ว....แล้ว....ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

ตอนนี้ทุกคนงานเสร็จ ภาพและเสียงที่เรารับรู้คือ จะไปหาอะไรกินกัน....แบบว่าโอ้ยชั้นไม่ไหวแล้ว เราเหนื่อยมากเลย ไปหาอะไรกินกัน...แล้วชั้นล่ะ .....บ้างก็บอกว่า เก็บของได้แล้ว จะบ่าย 3 แล้ว เร็วๆเดี๋ยวไม่ทัน....แล้วชั้นล่ะ..มีบ้างมั้ยที่จะหันมาบอกว่า เฮ้ย เหลืออีกคนนึง เนี่ยๆๆมาช่วนกันทำแป็บเดียวก็เสร็จ มีมั่งมั้ย ที่จะบอกว่า เนี่ยเดี๋ยวเราเอาอันนี้ไปทำให้แป๊บเดียวก็เสร็จ...อืมมันคืองานเรา...แต่..ไม่มีใครเห็นเราเลยเหรอ ทุกคนพอเสร็จแล้วก็คิดถึงแต่นาทีนั้นของตัวเองว่าจะทำอะไรต่อไป แล้วเราล่ะ

บางช่วงเวลา ใครที่ไม่ไหว ก็โทรมาบ่นเราก็รับฟัง ใช่ หลายครั้งที่เราโทรไปบ่น เพื่อนๆก็รับฟัง

บางคนอยากได้หนังสือหรือข้อมูลอะไรก็หาให้...ใช่...เรื่องนี้ไม่เคยอิดออด

แล้วชั้นล่ะ...ชั้นนั่งอึ้ง...ไม่มีใครเห็นเราเลย...ไม่มีเลย...มีเพียงแต่ใบหน้าที่เศร้าๆเดินมาบอกว่า อยู่ต่อได้มั้ย หรือ ไปกับเรามั้ย (จะให้เราไปทำไมอ่ะ ก็เห็นอยู่เต็มตาว่ามันไม่เสร็จ )บ้างก็กล่าวแบบง่าย ขำๆว่า "ยกห่นไปจับ(เดรป)ต่อบนรถแท๊กซี่เลย" บางคนอาจเถียงว่ามันก็เป็นคนตลกแบบนี้ล่ะ แกคิดอะไรมาก..คือเข้าใจว่าตอนนั้นเรารับอะไรไม่ได้เลย เราบอกกลับไปว่า "มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ" ใช่ มันอาจตลกมากๆ สำหรับบางคนอาจตลกมาก...เราไม่รู้สึกตลกเลยแม้แต่น้อย ทำไมไม่เข้าใจเราบ้างเลยว่าเรารู้สึกยังไง (บางคนอาจตอบกลับว่า เฮ้ยเราก็ทำมาเหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ยเราไม่ได้พักเลยเหมือนกัน แล้วเรายังต้องมาทำให้แกอีกเหรอก็ใช่ เราเข้าใจ)

เราแค่อยากได้ยินว่า "มาเดี๋ยวเราช่วยทำต่อ"

พอเห็นว่าเราอยู่ได้...กลับกลายเป็นว่า ทุกคนรื่นเริงต่อ...

ชั้นยังยืนอยู่ที่เดิม ยังยืนเป็นสิ่งที่ไร้ค่า ไร้ตัวตนอยู่ตรงนั้น พอเวลาใครมีปัญหาหรือต้องการอะไร นั่นเป็นแวบเดียวทุกคนมองเห็น และมองผ่าน...

ตอนนี้เราคิดสภาพการณ์บางอย่าง ถ้าลองเหลือเพื่อนอีกคนนึง ในกลุ่มที่ยังงานไม่เสร็จ เราจะช่วยเค้ามั้ย หรือเราจะเดินไปบอกว่า ทำต่อไปนะเดี๋ยวก็เสร็จ หรือยังไง เราอาจจะเคยทำแบบนั้นมาแล้วก็ได้

ทั้งหมดเป็นความผิดของเราเอง ความผิดของคนที่ไร้จุดหมายและตัวตนเราไม่น่าคาดหวังอะไรกับคำพูดหรืออะไรต่างๆจากคนอื่น นี่คืองานของเราตัวของเราสิ่งเดียวที่เราขาดหายไปคือความรับผิดชอบเราพ่ายแพ้ให้กับตัวเองไม่ใช่ใครที่ไหนเลย มันคือความผิดของตัวเราล้วนๆ....และความขี้เกียจ...

.......................................................................

อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ทุกคนคงมองเราเปลี่ยนไป บ้างสมน้ำหน้า(เชื่อเถอะว่ามันมีอยู่จริงๆ)บางคงจะเกลียดเราจนไม่กล้าเข้าใกล้....ถึงตอนนั้นเราคงเป็นคนนอกขอกลุ่มที่หลายๆคนมองด้วยความรังเกียจ เวลานั้นเราคงต้องยอมรับมันด้วยความเต็มใจ

ปล.เพื่อไม่ให้เสียเวลา เราคงต้องกล่าวขอโทษเพื่อนๆทุกๆคนและขอบคุณมากๆสำหรับทุกๆเรื่อง เพราะหลังจากนี้เราคงเป็นอีกคนในสายตาของคนเพื่อน..ใครที่อ่านมาแล้ว ยังไม่เข้าใจ ก็ไม่แปบกหรอก ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดกับตัวของคุณเอง

ทั้งหมดนี้เราไม่ได้เขียนเพื่อด่าทอ หรือโทษใคร เราเขียนเพื่อนเป็นสำนึกและเป็นเหตุการณ์ที่ตนเองต้องจำให้ขึ้นใจ ว่า..."ไม่มีใครช่วยอะไรเราได้นอกจากตัวของเราเอง" หลังจากนี้เราคงต้องฝึกทำอะไรหลายๆอย่างด้วยตัวคนเดียวและตัวของตัวเอง เราคงเป็นเด็กมานาน....นี่อาจจะช่วยให้เราเป็นผู้ใหญ่เต็มๆตัวเสียทีก็เป็นได้

ซึ่งจริงๆแล้วเราไม่ได้อยากให้มาอ่านกันเลย แต่เราไม่รู้จะไประบายกับใครแล้ว บางคนอาจบอกว่าก็เขียนลงสมุดเอาสิ...แต่เชื่อเถอะ คนที่มีบล๊อกเป็นของตัวเองแล้ว ยังไงยังไงก็คิดว่าบล๊อกนี้เป็นเสมือนอีกภาคหนึ่งของตัวตนของตนเองอยู่วันยังค่ำ....จริงมั้ย

.......................................................................

ขอไว้อาลัยแด่ทุกสิ่งทุกอย่างของตนเอง